Trots …

TROTS …

Misschien vindt u dit een wat vreemde aanhef, want wie is er trots? En op wat, of op wie? Nou, daar komt ie: ik ben (een beetje) trots op mijzelf … en de reden: sinds kort ben ik flexitariër! Wat zegt u? Nog nooit van gehoord? Nou, ik zelf tot voor kort ook niet. Toch was ik al een tijdje op weg om het te worden. Ik zal het hier even uitleggen.

De laatste jaren heb ik steeds meer ontdekt dat het met de dierenrechten op veel plaatsen in de wereld heel slecht gesteld is. Beter gezegd, die rechten ontbreken vaak helemaal. Dieren worden nog in veel landen misbruikt, gemarteld of verstoten. Denk ook aan de bio-industrie, zelfs in ons eigen land.
Sowieso worden er minder dieren slecht behandeld als wij er minder opeten! Dat is duidelijk.

In theorie wist ik al wel het één en ander daarover, maar sinds ik Facebook heb, lees ik vaak berichten over dit soort dingen en daar word ik niet vrolijk van. Sterker nog, als ik op één dag drie, vier berichtjes lees, (inclusief foto’s) van de meest wrede dierenmishandeling van honden, poezen, lammetjes, ganzen, zeehondjes enzovoort, dan heb ik soms moeite om een beetje positief te blijven. Inmiddels like, deel, teken, doneer en ondersteun ik organisaties die echt fantastisch werk doen op dit gebied. Gelukkig kan dit al met kleine bedragen.

Toch zit er voor mij ook een andere kant aan, zoals ik net noemde, want ik ga mij langzamerhand afvragen of het niet wat minder kan met al die gruwelijke beelden op Facebook. Als het echt nodig is, om mensen wakker te schudden, oké, maar ik heb het daar soms erg moeilijk mee. Dan durf ik er niet eens naar te kijken en scroll het heel snel door.

In ieder geval is het nu zo dat ik een tijdje geleden besloot om te minderen met vlees eten. In ieder geval niet meer elke dag. En ook op de boterham kun je wel met minder toe heb ik gemerkt.
Je wordt dan vanzelf ook vindingrijk in het bedenken van alternatieven. Ik heb al wel gezien dat mensen het flexitariër zijn heel verschillend invullen. Maar dat vind ik juist mooi. Ieder doet het op zijn eigen manier (flexibel dus) zonder dwang of schuldgevoelens. En dan is het ook vol te houden.

Ook op ander gebied is het trouwens mogelijk om mee te werken aan een betere wereld, zowel voor mens als dier, maar dat weet tegenwoordig iedereen. Zo heb ik al veel langer de gewoonte om zo weinig mogelijk plastik tassen te gebruiken, wat nu eindelijk ook is ingevoerd in de winkels. En ik let er al heel lang op om de kraan niet overbodig te laten stromen. Ik herinner mij nog dat ik altijd tegen mijn kinderen zei: ‘Denk aan de arme mensen in de woestijn!’ Je moest het toch een beetje aanschouwelijk voor hen maken, vond ik! Ook restjes eten worden bij mij minder snel weggegooid tegenwoordig.

Mijn mening is dat zeker christenen hierin het goede voorbeeld zouden moeten geven en dat gebeurt nog lang niet altijd volgens mij. Misschien een keer een stevige preek hierover?? Zoiets mis ik wel eens. Alhoewel ik zeker weet dat ik het anders net zo zou doen, is toch mijn échte drijfveer dat God deze aarde heeft geschapen en ons als rentmeesters heeft aangesteld.
Ik kwam op de gedachte, om hier een gedicht bij te plaatsen, dat ik al een aantal jaren geleden geschreven heb over dit onderwerp. En, weet u, als ik door deze column misschien enkelen zou kunnen aansporen om hier ook wat meer ernst mee te gaan maken, al is het maar een beetje, dan zou mij dat heel blij maken en dan mag u mij dat laten weten, als u wilt.

Ria