Troostvleugels

Het ligt allemaal nog vers in ons geheugen, de verschrikkelijke vliegramp die vorig jaar plaatsvond in de Oekraïne.
De wereld was in shock. En vooral ook omdat het een opzettelijke daad was.
Indrukwekkend, steeds weer die stoet van zwarte auto’s te zien, met de slachtoffers. En wat prachtig om te zien, het respect wat daar werd getoond, door de vele, vele mensen die langs de weg stonden.
Maandenlang was dit alles het gesprek van de dag, en de grote vraag was steeds: Zal men ooit de dader(s) vinden.
Gelukkig gaat het daar nu toch op lijken en zoals wij weten, is dat vooral voor de nabestaanden van groot belang.

Een paar maanden geleden kreeg ik een bericht van de Christelijke gedichtensite, waar ik al jaren lid van ben, dat iemand het plan had opgevat om de leden op te roepen, één of meer gedichten te gaan schrijven over dit gebeuren.
De bedoeling was dan, daar een boekje van te maken en dit uit te reiken aan de nabestaanden van de slachtoffers.
Op dat moment was alles al voorbereid, in die zin dat er een uitgever was gevonden die het boekje Pro Deo wilde drukken.
In de tijd vóór de kroning van Willem Alexander en Maxima kregen we een soortgelijk verzoek. Toen ging het ook om één of meer gedichten te schrijven en die bundel zou dan worden overhandigd aan het Koningspaar.
Natuurlijk leek het me geweldig om ook aan dit het boekje over de vliegramp mee te werken, alhoewel het mij ook wel heel moeilijk leek, zo’n onderwerp.
De bedoeling was, dat er twee categorieën zouden zijn, het ene neutraal en het andere op Christelijke basis.
Logisch, natuurlijk, dat je rekening houdt met mensen die niet gelovig zijn, ook al is het dan een Christelijke organisatie.
De naam van het boekje werd: ‘Troostvleugels’, en het bevatte uiteindelijk zestig gedichten.

Inmiddels was ik op een gedachte gekomen. Mijn vriendin kende een echtpaar die hun zoon, schoondochter en kleinkindje hadden verloren en zij heeft er, op mijn verzoek, met hen over gesproken, heeft hun verteld over dit plan en gevraagd of zij het goed vonden dat ik ook speciaal voor hen een gedicht zou schrijven, met bijvoorbeeld de namen er bij van hun geliefden.
Zij stemden hiermee in en toen kon ik aan de slag, nadat ik eerst zelf nog mail-contact met hen had gehad hierover. Het werden de twee moeilijkste gedichten die ik ooit heb geschreven! Je wikt en weegt de woorden.
Toen heb ik het naar deze familie toegestuurd, zodat ze het konden lezen en beoordelen. De reactie was ontroerend en positief. Ik mocht het inzenden.
Wel vroegen ze mij dringend om hun privacy te respecteren, en in geen geval contact te hebben met de media. Dat vond ik vanzelfsprekend.
Inmiddels wordt er nu trouwens ook nog een ‘echt’ boek van gemaakt.

Het leek mij wel mooi om dit verhaal af te sluiten met mijn tweede gedicht, wat in het boekje is geplaatst.
Ik heb er boven gezet:

 

17 JULI 2014

Het leek een vlucht als alle and’re.
Niets was er anders deze keer.
Vaders, moeders met hun kind’ren,
dat jonge stel, die oude heer.
De gewone handelingen.
Bagage, koffers weggezet.
Geroezemoes, bedrijvigheid,
kijk die kind’ren, dolle pret!
En ieder met zijn eigen dromen,
zo begon voor hen de reis.
Maar zoals wij allen weten,
betaalden zij een hoge prijs!
Want wie kon er ooit vermoeden,
dat elders men in blinde haat,
zoveel levens zou verwoesten.
Een gruwelijke oorlogsdaad …
Om hiermee te kunnen leven,
de pijn en de onzekerheid,
dat vraagt van de nabestaanden
ongetwijfeld nog veel tijd.
Onze wens voor jullie allen,
dat de dag eens komen zal,
waarop er weer een kleine lichtstraal
doorbreekt in dit duist’re dal …

Maria Riksten-Brouwer