Een héél bijzondere dag …

31 mei 1974. Een datum die in mijn geheugen geprint staat. Gelukkig zijn het mooie en positieve herinneringen. Die dag gingen wij, mijn man en ik, met onze zoons van zes en acht jaar naar Schiphol, om onze twee Zuid-Koreaanse dochters op te halen!
Dat gebeurde in het gemeentebusje (van de Rank) en die werd gereden door Tonnie Poort, een broeder uit de gemeente, die ook fotograaf was en veel prachtige dia’s heeft gemaakt van het hele gebeuren.
Na twee jaar van gesprekken, zaken regelen, dingen aanschaffen, enz. enz. was het dan eindelijk zo ver. Ik herinner mij nog het verlossende telefoontje, ik meen twee maanden er voor, waarin werd verteld dat wij aan de beurt waren. We hadden aangevraagd voor één kind, maar ze vroegen ons nu of we eens na wilden denken over twee kinderen! Ze hadden n.l. twee meisjes op de lijst, die bij elkaar moesten blijven, omdat het zusjes waren. En ze hadden aan ons gedacht, omdat wij al twee jongens hadden!
Dat sloeg in als een bom. Ik weet nog dat we aan tafel zaten te eten op dat moment, met mijn ouders, en dat ik daarna geen hap meer door mijn keel kon krijgen!
Dat ‘nadenken’ heeft trouwens niet lang geduurd. We waren er al snel uit. Twee kinderen, dat wilden we ook wel. We hadden immers al lang in gedachten dat er ooit misschien ook nog wel een tweede kon komen!
Diezelfde middag ging ik met mijn moeder de stad in, want alles, waar we nu maar één van hadden, dat moest opeens twéé worden!
Denk maar aan beddenkussens, tandenborstels, kleding, om maar iets te noemen …
Dat het zusjes waren, klopte trouwens niet, na jaren kregen we te horen dat zij geen zusjes maar nichtjes waren. Deze foute informatie was opzettelijk door de familie gegeven, om zo te bewerkstelligen dat de kinderen in één gezin zouden komen!
We moesten een aantal weken van te voren een gezinsfoto opsturen voor de familie in Korea, en wij kregen wat foto’s van de meisjes toegestuurd (bij hun komst was de jongste net een paar dagen drie, en de oudste vierenhalf jaar). Die foto’s hebben vanaf dat moment op de, zoals dat toen gebruikelijk was, schoorsteenmantel gestaan!

Kort voor de dag van aankomst hadden we een bijeenkomst van alle ouders die op die dag hun kind of kinderen kregen.
We kregen heel wat informatie en adviezen. En waar we vooral veel aan hebben gehad, was een lijst met korte zinnetjes, vertaald in het Koreaans.
Daar hebben we veel gebruik van gemaakt in die eerste maanden. Het waren vragen als: Heb je dorst, heb je pijn, vind je dit lekker?

Maar nu terug naar die 31e mei. Wat een spannend moment, toen werd omgeroepen dat het vliegtuig was geland!
Een poosje later kwam de hele groep binnen. Nonnetjes, met baby’s op de arm en kinderen aan de hand.
Meteen al vielen ons twee meisjes op. Ze waren n.l. precies hetzelfde gekleed. Prachtige rood-wit jurkjes, witte maillots, rode sandaaltjes en een rood-wit hoedje, plus een rood tasje! En die twee begonnen, eenmaal binnen, schaterend achter elkaar door de zaal te rennen.
Het duurde even voordat de namen werden opgenoemd en toen werd duidelijk dat het onze meisjes waren!
Er vielen daar heel wat tranen, die morgen! We gingen ook bij elkaar de nieuwe kindjes bewonderen. Er waren hele kleine baby’s bij.
De terugweg was iets minder, onze jongste dochter huilde aan één stuk. De oudste was de hele weg erg stilletjes.

Maar vanaf toen verliep alles zoals we hadden gehoopt. De kinderen waren vrolijk en speelden met elkaar en met hun nieuwe broertjes, die het maar wat leuk vonden, twee zusjes er bij! We hadden ze trouwens altijd zoveel mogelijk bij alle voorbereidingen betrokken.
Er deden zich ook grappige dingen voor. Zo hadden wij ze de eerste avond de jurkjes uitgetrokken en een pyjama aangedaan.
Toen we een tijdje later naar ze gingen kijken, hadden ze allebei de jurk weer over de pyjama aangetrokken! Wij hadden het idee dat dit misschien kwam doordat ze thuis in hun jurkje sliepen. Maar dat weet je natuurlijk nooit zeker. Heel veel dingen waren toch vaak giswerk.
Het viel ons direct op hoe zelfstandig ze waren. Dingen waar kinderen hier op deze leeftijd echt nog mee geholpen worden, deden zij al zelf, zoals de haren wassen.
We hebben die eerste weken een cassette bij hun bedjes neergezet, om hun gebabbel op te nemen! En babbelen, dat konden ze! Eerst was het zuiver Koreaans en langzamerhand kwamen daar steeds meer Nederlandse woordjes tussendoor. Al met al waren ze binnen een half jaar de taal volledig meester!
De eerste dagen aten ze wel duidelijk met lange tanden, want hoewel ik mijn best deed, met rijst e.d., smaakte het eten toch meer Hollands dan Koreaans, vrees ik!
Na een paar maanden stond ik een keer af te wassen, toen de jongste een stoel bij het aanrecht schoof en zei: ‘Mamma, zal ik jou Koreaantje vertellen?’
En toen kreeg ik voor het eerst, op een kinderlijke maar heldere manier iets te horen over hun achtergrond.

Misschien hebt u het al begrepen, deze twee dochters, een aanwinst voor ons gezin! En zo voelt het nog altijd …
Intussen hebben beide, afzonderlijk, maar met hun partner hun geboorteland en familie bezocht.
Maar daarover een volgende keer!
(Het is u misschien opgevallen dat ik geen namen heb genoemd, van onze vier kinderen. Dit voor hun privacy).

Ria