Een andere buurman…

We hebben ongeveer 15 jaar naast elkaar gewoond. Toen hij en zijn vrouw in het huis naast mij kwamen, woonde ik al een tijdje hier, in mijn flat.
Aardige, rustige mensen. Hoewel we niet echt bij elkaar op visite kwamen, vonden er op ons balkon hele gesprekken plaats!
Zij babbelde heel wat af, en hij vertelde graag over het werk wat hij altijd had gedaan, eerst badmeester en later onderhoudsmonteur van de grote gasinstallatie, die je in een zwembad had.
En af en toe werd er een plakje cake of iets anders gedeeld! Ja, toen vond je dat heel gewoon, maar als het ophoudt, denk je er nog wel eens aan terug.

Wil werd ziek en na een moeilijke periode van ongeveer 2 jaar overleed ze.
Toen werd alles anders. Geen gesprekjes meer over en weer, over van alles en nog wat, het belangrijkste gespreksonderwerp was nu: Wil, waar hij zo lang mee getrouwd geweest was.
Ik was blij dat ik een beetje zijn praatpaal was, want zoveel mensen kwamen er niet bij hem over de vloer!
Gelukkig had hij wel een zoon, die voor hem klaarstond als het nodig was.
Behalve luisteren, was het ook leuk hem af en toen een portie erwten- of bonensoep te brengen, want zelf koken, daar was hij al vrij snel mee opgehouden.
Nu moet u niet het idee krijgen dat alles alleen maar van mijn kant kwam, o nee, voor een klusje kon ik altijd bij Gerard terecht. Niets was hem teveel.
Maar het allerbelangrijkste wat hij voor mij heeft gedaan, is, zorgen voor de poes, als ik een paar dagen naar de kinderen ging!
Dat was voor mij onbetaalbaar, en daar was ik heel dankbaar voor. Beauty (de poes dus) kende hem al precies. Gerard had een speciaal fluitje, als hij dacht dat het nu toch wel tijd werd dat Beauty binnen kwam, floot hij en kwam ze eraan rennen! U begrijpt, ik liet haar in vol vertrouwen alleen achter. Toen Beauty uiteindelijk dood ging, aan een nierziekte, een paar jaar geleden, stond Gerard met de tranen in zijn ogen!
Op een gegeven moment kreeg hij een scootmobiel en daar heeft hij veel plezier van gehad. Regelmatig tufte hij weg, meestal een rondje door de stad, daar hield hij van.
Noch hij, noch zijn vrouw waren gelovig, daar was ik inmiddels al achter. Toch waren het gelukkig geen mensen die er vijandig tegenover stonden.
Af en toe bracht ik voorzichtig iets naar voren daarover, en probeerde zo het zaad van het evangelie te zaaien. Dat hield dan meestal in dat hij zelf ook mocht bidden tot God, als hij het moeilijk had. Zelf had ik soms het gevoel, dat ik niet meer dan een korreltje zaaide, maar ik voelde ook dat dit bij hem voldoende was. Heel voorzichtig veranderde er iets in zijn denken en daar was ik al blij mee!
Ook mijn vriendin had hier een aandeel in, zo heeft zij, op haar vraag, voor zijn vrouw gebeden toen ze al ernstig ziek was.
Daar konden we dan later weer op terugkomen, bij hem. Het gaf een ingang tot een verder gesprek.

En toen, heel onverwacht, een paar maanden geleden, werd Gerard zelf ziek. Longkanker. Hij had altijd veel gerookt.
Tijdens zijn ziekte kon je moeilijk met hem praten, toch was hij nooit opstandig, of depressief, nee alleen maar dankbaar voor alle goede zorg die hij kreeg.
Zijn laatste wens is niet in vervulling gegaan. Zijn kleinzoon en vrouw verwachtten hun eerste kindje, en dat heeft hij niet meer gezien.
Wel stond er een prachtige foto van het kindje in de baarmoeder, bij zijn bed! Het was zijn eerste achterkleinkind.
Omdat hij vaak erg moe was, waren het soms niet meer dan een paar zinnen die we konden wisselen. Maar er is bij mij geen twijfel, hij is naar de Heer gegaan!
Uit het weinige dat hij er over zei, bleek dat hij op een eenvoudige manier in God geloofde en er zeker van was dat hij daar zijn vrouw weer zou zien.
Ik ben dankbaar hiervoor!

Ria