Earth Alarm en meer

Eigenlijk had ik er nog nooit van gehoord en misschien u ook niet. Boven aan hun mededelingenblad staat: ‘Earth Alarm is een project van Milieudefensie-Vrienden van de aarde Nederland.’ Als ik zoiets lees, ben ik meteen geïnteresseerd en ik ben er dan ook (gratis) lid van geworden, omdat hun doelstellingen mij aanspreken. Het blijkt n.l. dat er nog steeds veel dingen fout gaan in de wereld, bijvoorbeeld, dat grote bedrijven bepaalde regels aan hun laars lappen, waardoor er landroof plaatsvindt in verschillende landen van meestal arme mensen, die daardoor hun huizen kwijtraken en de grond, waarop zij hun groentes verbouwen. Je hoort er regelmatig iets over in de media. En dat is dan nog maar een tipje van de sluier. Ik schrik ervan, als ik lees wat er allemaal mis gaat op dit gebied.
Ik hoorde ook al het verhaal van enkele straatarme mensen uit die streken, die een rechtszaak hier aan gingen spannen tegen een grote, invloedrijke International.

Met dit alles wil ik zeker niet beweren dat die zich nergens iets van aantrekken en alleen bezig zijn met geld verdienen, zoals al snel wel wordt beweerd.
Ik heb begrepen dat deze dingen vaak een stuk ingewikkelder liggen dan wij vaak denken en echt niet zo één twee drie op te lossen zijn. Maar ik ben wel blij dat er organisaties zijn, die dat soort dingen aan de kaak stellen, en niet terugschrikken voor acties als het nodig is.

Verder wordt er in dit nummer gesproken over de klimaatverandering, die zal geweldige gevolgen hebben in de hele wereld en deze keer besteedt het blad daar veel aandacht aan, en is er een brief bijgesloten om aan Diederik Samson te sturen, met een dringend verzoek om waar nodig, strengere maatregelen te nemen.
Actief lid zijn van milieudefensie kost weinig tijd en moeite. Je krijgt zes keer in het jaar hun blad en dus zo’n kant en klare brief, waarin men de dingen benoemt en die je kunt ondertekenen en versturen naar de betrokken persoon of instantie. Dat kan een bedrijf zijn en soms ook een minister, zoals in dit geval. Het kost je dus alleen een postzegel en je blijft op de hoogte!

Maar waar het mij eigenlijk ook om gaat is, dat ik het zo mooi vind, als ik zie dat er nog veel mensen zijn die zich bekommeren om anderen, in slechte levensomstandigheden en dit niet zien als een ver-van-mijn-bed-show! Gelukkig is er nog veel idealisme onder de mensen. En zeker onder christenen. Ongelooflijk, wat een werk er wordt verzet, in dit opzicht, ieder op zijn gebied.
Mijn jongste dochter heeft een tijd lang als vrijwilligster gewerkt voor Open Doors. Toen ze het mij vertelde, ontroerde mij dat. Je hebt dan het gevoel: O.K! We hebben haar dus toch iets meegegeven van onze idealen!
Ik heb toen trouwens ook dingen gehoord, die je eigenlijk liever niet hoort, waar niet altijd bekendheid aan wordt gegeven, dan heb ik het met name over wat medewerkers soms meemaken in die landen. Huiveringwekkend. Dat lees je uiteraard niet in de blaadjes.

In mijn persoonlijke gebedstijd neem ik altijd veel tijd voor mensen die het zwaar hebben met vervolging of armoede en zoveel dingen meer. Want hoe je het ook wendt of keert, vergeleken met ons hier, is wat zij meemaken vaak veel en veel erger.
En dan is er op dit moment natuurlijk het drama van de vluchtelingen, die van over de hele wereld komen met hun hele hebben en houden (en dat is bedroevend weinig). En dan te zien dat er mensen zijn die geen vluchtelingen willen hebben en ze met geweld willen tegenhouden, of hun onderkomen in brand steken. Je hart breekt, als je het ziet. Ik kan er soms niet naar kijken.

Zelf wil ik heel graag op mijn eigen plekje meewerken aan een betere wereld, dat kan op veel manieren, maar de belangrijkste is volgens mij nog steeds het gebed en dan ook echt met een bewogen hart, in de geest van Christus! (en intussen doen wat je zelf kunt doen!).

Ria