De veroordeelden

Het was een aangrijpende documentaire die ik op Canvas zag, kortgeleden. Het ging over een Staatsgevangenis in Rusland, te midden van uitgestrekte bossen, die een oppervlakte hebben gelijk aan een provincie in Duitsland! Het zegt natuurlijk wel iets over de kans die een ontvluchtingspoging daar heeft: nihil!
Voeg daar nog bij, dat in de nacht de temperatuur kan dalen tot min- 40 graden. Geen prettige plek om de rest van je leven door te brengen! En dat laatste geldt voor de meeste bewoners die daar zijn, uitsluitend moordenaars.
Het is ook bepaald geen luxueus onderkomen. Een aantal mannen zitten alleen in een cel en zij hebben een ruimte van hooguit 5,5. vierkante meter. Er is heel weinig bewegingsvrijheid en er staat alleen het hoognodige.
Eén keer per dag mogen ze anderhalf uur luchten in een beperkte ruimte buiten, in een soort kooi. Maar ook altijd alleen. Dit zijn dan ook de ergste misdadigers.

Het enige wat bij mij positief overkwam in deze gevangenis, was dat er zo te zien een redelijke verstandhouding is onder de gevangenen, dit in tegenstelling tot wat je wel eens ziet en hoort over buitenlandse gevangenissen. Wel zijn er vaste regels, en één daarvan is dat zij, die de ergste misdaden hebben begaan, de laagste plaats hebben en het zwaarste werk moeten doen en alle vervelende klusjes! Dat wordt ook gewoon door iedereen geaccepteerd.
Ook vindt er onder hen soms een z.g. terechtstelling plaats. ‘Iemand een lesje leren’, zo noemen ze dat …
Sommige mannen werden geïnterviewd en dat was heel interessant. Vrijwel allen hadden wroeging over hun daden, die ze als een last met zich meedroegen.
Hoewel de meesten van hen het hadden gedaan onder invloed van drank, wat het natuurlijk niet minder erg maakt.
Zij hadden straffen van 25 jaar tot levenslang. Er waren er bij, die de doodstraf hadden gekregen, maar die is in 1988 in Rusland afgeschaft en toen gingen deze daders allemaal naar dit soort gevangenissen, voor een levenslange straf.
Zij mogen ook bezoek ontvangen, hoe vaak, dat verschilt. We zagen twee mannen, waarvan na vijf jaar familieleden op bezoek kwamen en dat was aangrijpend om te zien. Eén keer een vrouw en een zoon en in een ander geval een moeder. In beide gevallen spraken zij uit, dat ze hun zoon, man, vader, vergaven! Dat vond ik wel bijzonder.
De moeder, al een oudere vrouw, moest in totaal 8000 km afleggen om haar zoon te kunnen zien!
De andere gevangene vroeg aan zijn vrouw: ‘Hoe gaat het met mijn moeder?’ Waarop zij antwoordde: ‘Zij leeft nog zolang als nodig is, om jou terug te zien!’

De commandant van de gevangenis was een goedlachse man. Hij zei o.a. ‘Hier overleven alleen de sterksten!’ Maar tegelijkertijd kon hij ook geen medelijden opbrengen voor mannen die zulke erge dingen hadden gedaan.
Overdag wordt er gewerkt, buiten, in de bittere kou. Er worden bomen neergehaald (die zijn er natuurlijk in overvloed), in stukken gezaagd en bij elkaar gebonden. Die stukken worden dan door grote vrachtwagens opgehaald en naar de dichtstbijzijnde stad gebracht.
Veel vertier is er niet, er speelde iemand op een accordeon, waar de mannen bij zongen en lachten.
Een man vertelde dat hij op Internet, waar ze af en toe eens naar mochten kijken, een vrouw had gevonden, waar hij inmiddels mee getrouwd was, die hem heel af en toe mocht bezoeken en waar hij ook kinderen bij had, die hij overigens bijna nooit zag. Wel was hij ontroerd, toen hij de foto’s liet zien.

De kerkdienst, die elke week gehouden wordt in de gevangenis, is er één in Russische stijl. Het leek er eigenlijk op dat die meer werd gezien als afleiding van de dagelijkse sleur!
Ik vond het boeiend allemaal, maar het gaf me wel een triest gevoel. Mij viel vooral op, dat ik niemand heb gehoord die een persoonlijk geloof had in God en in Jezus Christus en daardoor wist dat zijn zonden vergeven waren! Men praatte hooguit over wat heiligen en engelen. Hoewel je natuurlijk nooit in de harten kunt kijken!

En aan het eind van de film zei iemand:
‘Wat wij gedaan hebben, is zό erg, daar is hier op aarde geen berouw voor. In het Hiernamaals, daar zullen we berouw tonen voor God.’
En misschien is dat wel het échte berouw …

Ria