De nieuwe buurman …

Het was een innemende jongeman, die sinds kort boven mij woonde. Vlot, modern gekleed, een donkere huid en een vriendelijke glimlach.

Hij had daar een kamer gehuurd.
Ik had hem al een paar keer zien lopen en toen hij bij mij aanbelde en via de intercom vriendelijk vroeg of ik de deur beneden van de flat wel even open wilde doen, omdat hij geen sleutel had, had ik daar natuurlijk geen probleem mee. Vanaf dat moment herhaalde zich dat echter zeker één keer op een dag. Ik begon me er een beetje ongemakkelijk bij te voelen, en na een tijdje vroeg ik hem, als hij hier woonde, waarom hij dan geen sleutel had. Daar kreeg ik een onduidelijk antwoord op, maar de volgende week zou hij de sleutel krijgen. Definitief! Op een dag stond hij plotseling voor mijn deur met de vraag of ik hem misschien wat geld kon lenen, het was niet een héél groot bedrag. Toch vond ik het niet prettig dat dit gebeurde en hoewel ik het heel lastig vond, zei dat ik daar niet aan begon, trouwens, ik had bijna nooit contant geld in huis. Wat ook waar was.

Het aanbellen ging intussen ook door. Tot het op een keer om twaalf uur ‘s nachts gebeurde en dat deed voor mij de deur dicht! Leuke woordspeling in dit geval …
Ik vroeg hem weer naar de sleutel en ja, hij zou die nu echt heel gauw krijgen!
U raadt het al, niets was minder waar, en een paar dagen later vroeg of hij even bij mij mocht bellen, zijn batterij was leeg, het hoefde maar heel kort.
Ik gaf toe en ik moet eerlijk zeggen, dat verliep zonder problemen.

Toen, op een dag, werd ik aangesproken door een buurvrouw, die mij vertelde dat deze figuur drugs dealde, de politie was ook al eens bij zijn deur geweest! Daar schrok ik wel van. Ook zei ze dat intussen niemand meer de deur voor hem open deed, ik was de enige! En dat inwonen was ook illegaal, daarom kon hij geen sleutel aanvragen.
De eerstvolgende keer dat hij weer aanbelde en zei dat hij nu gauw een sleutel kreeg, heb ik gezegd dat ik hem niet meer geloofde en dat hij niet meer moest aanbellen.
Gek eigenlijk, daar waar iedereen al lang klaar was met hem, voelde ik me toch nog een beetje schuldig over de hele gang van zaken!
Maar nu was ik er inmiddels wel van overtuigd dat hier dingen niet in de haak waren.

Een paar dagen later hoorde ik dat hij verdwenen was. Ik was opgelucht, tot … er bij mijn post een aanmaning bleek te zitten, dat ik nog een bedrag open had staan bij de Provider van mijn mobiele telefoon, van zo’n 40 euro.
Dit was ten enenmale onmogelijk, dus keek ik nog eens naar het adres op de enveloppe en dat klopte, maar, er stond wel een vreemde naam bij, die ik niet kende.
Ik dacht, een foutje, en liet het maar even rusten. Toen kwam er een 2e brief met een dreiging van een incassobureau.
Nog steeds ging er bij mij geen lichtje branden. Ik belde maar eens en toen bleek ook al snel dat er geen sprake was van schulden van mijn kant. Zij noemden dit een vorm van fraude en zouden er mee aan de slag gaan.
En toen opeens, dacht ik aan die bewuste jongeman! Ik heb toen aangebeld bij het huis waar hij gewoon had, en gevraagd wat zijn naam was, en die kwam overeen met de naam op de brieven!
Hij had dus mijn adres opgegeven en daarom kreeg ik die aanmaningen. Helaas wist de bewoner niet waar de man nu woonde.

Je zou nu achteraf kunnen zeggen dat ik misschien niet zo verstandig heb gehandeld. Toch denk ik daar iets anders over.
Ik hou er nooit zo van om met de meerderheid mee te gaan en overhaast te oordelen. Ook in dit opzicht geldt denk ik voor ons: ‘En gij, geheel anders!’
Ik wilde de man een kans geven. Dat hij die niet benut heeft en verkeerd heeft gehandeld, is zijn verantwoordelijkheid, niet die van mij.
Ik heb er ondanks alles toch een goed gevoel over dat ik, als enige, hem niet onmiddellijk heb afgewezen!
En ik heb er uiteindelijk geen schade van ondervonden.

Ria