Boek

Dit gaat over een heel oud boek. De titel was, als ik het mij goed herinner: ‘Roza’s hut.’
Lang geleden had ik het geleend van vrienden van ons, de vrouw raadde het mij aan, omdat ik veel van lezen hield, en dit vond ze echt een boek voor mij.
En dat bleek ook zo te zijn. Ik herinner me nog dat er bij gezegd werd, dat het een heel kostbaar bezit was voor haar, het was n.l. van haar moeder geweest.
En dat hield ik ook steeds in gedachten. Hoe het precies is gekomen, kan ik me niet meer herinneren, maar een feit is dat ik het, toen ik het gelezen had, vergat terug te geven! Tot mijn schande moet ik dat zeggen. Er kwam helaas een verwijdering tussen dit echtpaar en ons (zij waren voorgangers in onze toenmalig gemeente.). Ze gingen verhuizen, waar naar toe wisten we niet, en een poos later vond ik het boek terug, ergens in een kast.

Een tijdlang heb ik toen nog gedacht dat het me wel zou lukken om de eigenaar op te sporen, maar ik kon hun adres helaas niet achterhalen. Deze mensen waren net als wij, in een Evangelische gemeente, toentertijd. We hadden met hen opgetrokken, lief en leed gedeeld, maar helaas kon ik hen het boek niet teruggeven.
Het heeft me best wel wat schuldgevoelens bezorgd en eenmaal in de zoveel jaar dacht ik er weer eens aan.

Toen hoorde ik via via, misschien wel zo’n veertig jaar later, dat de man inmiddels was overleden. Maar niemand kon mij vertellen waar zijn vrouw nu woonde.
Dus liet ik het eerst maar weer rusten. Ik kon immers niets meer doen.
Maar toen, een paar jaar geleden, hoorde ik, dat de bewuste vrouw nog leefde, nog heel goed van gezondheid was en ook waar zij woonde! Ik was heel blij.
Ik heb er over gepraat met Dettie Schut, want zij had in diezelfde jaren ook een nauw contact gehad met deze vrouw.
We kwamen op de gedachte dat het een leuk idee zou zijn, dat ik haar zou benaderen over het boek en dat we haar dan eens samen een bezoekje zouden brengen. Het leek ons geweldig om na zoveel tijd weer eens herinneringen op te halen!
Zo gezegd, zo gedaan. Het boek werd verstuurd, met een brief er bij. Het duurde enige tijd en toen kreeg ik een hele lieve brief terug. Zij was erg verrast. Ze was het boek eigenlijk al vergeten, maar was nu heel blij dat ze het terug had. Wat het extra leuk maakte was, dat het boek precies op haar verjaardag kwam! Ze herinnerde zich ons nog goed, maar er waren ook dingen die ze niet meer wist en tot onze teleurstelling had ze ook eigenlijk geen behoefte meer aan contact. Daar kwam het op neer.
Voor Dettie en mij was het echt een teleurstelling. We hadden het graag anders gezien, maar vanwege haar leeftijd, ver over de tachtig, moesten we het natuurlijk respecteren.
Inmiddels had ik zelf een paar keer ondervonden dat iemand een geleend boek niet teruggaf aan mij. Toen ik een hele poos daarna die persoon toevallig weer eens ontmoette, en er naar vroeg, kon ze zich er niets meer van herinneren!

Inmiddels heb ik beide boeken in de gemeente, op de afdeling: Tweedehands zien staan, en meteen gekocht! Het waren het boek over het leven van Johnny Cash en: ‘Op jacht naar de draak’, van Jacky Pullinger, een jonge vrouw die als zendelinge naar Hong Kong gaat. Een geweldig boek.
Als iemand geïnteresseerd is, mag hij hem komen lenen! (Maar wel weer teruggeven …)

Door dit alles ga ik er nu zelf wel zorgvuldiger mee om. Als ik een boek uitleen, schrijf ik mijn naam er voor in en leen ik er één van iemand anders, dan geef ik hem direct terug, als het gelezen is. Een kleine moeite en je voorkomt teleurstelling bij de ander en schuldgevoel bij jezelf, want dat laatste heb ik echt járenlang gehad om: ‘Roza’s hut!’

Ria