Adoptie (2)

Vervolg op 31 mei 1974, een heel bijzondere dag (schakel juli 2015)

23 mei, een bijzondere datum.

Ongeveer twee jaar voor de daadwerkelijke adoptie hadden wij ons opgegeven voor buitenlandse adoptie. Maar die wens leefde al veel langer. Daarbij speelde ons geloof een belangrijke rol. We hadden ons al wel eens verdiept in die problematiek en waren tot de conclusie gekomen dat het er ooit wel eens van zou komen. We zagen geen enkele moeilijkheid! We deden alles met de Heer en Hij wist wat onze motieven waren: een kind, dat weinig of geen toekomst had, een fijn leven geven. En nadat we zelf twee zoons hadden gekregen, was de tijd rijp!

Die eerste tijd waren er regelmatig gesprekken, en dat was natuurlijk heel spannend, maar op een gegeven moment kregen we groen licht. We werden positief beoordeeld. Toen begon het lange wachten, hoewel, er moesten natuurlijk dingen aangeschaft worden, wat op zichzelf al leuk was, ook al wisten we nog niet of het een jongen of een meisje zou worden. Op dat moment hadden we zelfs helemaal nog geen idee dat we twee kinderen zouden krijgen, zoals ik de vorige keer al heb verteld.
Na twee jaar van wachten en hopen was het dan zover.

Twee maanden voor hun komst kregen we enkele foto’s toegestuurd vanuit Korea, die al die tijd op de schoorsteenmantel hebben gestaan. Ik heb toen wel eens gezegd dat die tijd voor mij als een soort van zwangerschapsperiode voelde! En wij stuurden een foto van ons gezin naar het kindertehuis waar ze toen verbleven, zodat zij wisten waar ze naar toe gingen.

Eenmaal thuis met onze nieuwe dochters was die eerste tijd een feestje. We merkten niets van gevoelens van heimwee, verdriet of iets dergelijks. Integendeel, de meisjes waren vrolijk, speelden constant samen en met hun nieuwe broertjes en ze wilden ook heel graag geknuffeld worden!

Als we met ze naar buiten gingen, hadden we vaak veel belangstelling. Twee van die donkere meisjes en twee blonde jongens! Maar soms ontliepen we dat omdat we het niet goed vonden voor de kinderen.

Op school ging het heel goed. Het enige wat minder leuk was, dat de oudste wel eens werd uitgescholden voor Chinees! En dat vond ze niet zo fijn. Maar dat was maar van korte duur. Van enige vorm van discriminatie is de rest van hun leven nooit sprake geweest.

Toen het ogenblik kwam van de officiële adoptie, dat was na een jaar, hadden wij bedacht dat het leuk zou zijn dat beiden hun eigen Nederlandse naam zouden kiezen. Nou, daar waren ze al heel snel uit. Elk koos voor de naam van een ouder meisje uit de gemeente, dat ze heel aardig vonden. Een daarvan was de dochter van Franco en Affien! De ander vroeg jaren later aan ons, waarom we dat hadden gedaan, ze vond de naam die zij had, helemaal niet mooi! Hun Koreaanse naam hebben ze ook gehouden, uiteraard.

De beide meisjes gingen al jong op turnen en vooral de jongste was daar bijzonder goed in. Haar trainer had grootse plannen met haar, totdat zij op een leeftijd kwam dat het haar niet meer zo interesseerde en ze andere dingen ging doen. Ronduit schokkend was het dat we op een gegeven moment volkomen onverwacht gebeld werden en te horen kregen dat onze dochters geen zusjes maar nichtjes bleken te zijn en dat ze een jaar ouder waren dan in de formulieren stond aangegeven! Dat hakte er wel even in maar heeft verder gelukkig geen gevolgen gehad.

Wat het geloof betreft, was de jongste de enige van de vier kinderen die in God ging geloven en zich liet dopen (dat was in de Rank). Ook was ze actief in de jeugdgroep: de fakkeldragers. Ze is zelfs een periode naar Italië geweest om daar in de plaatselijke gemeente te gaan helpen. Zij had mij trouwens, als driejarige kleuter, al eens voorgedaan hoe ze thuis altijd gingen bidden. Dat was overduidelijk op de boeddhistische manier!

Op een gegeven moment verhuisden onze dochters, onafhankelijk van elkaar, naar Amsterdam wat toen een beetje het beloofde land leek! Hun broers waren wat meer honkvast. Op dit moment heeft de jongste een fijne baan als psycholoog en ze heeft drie leuke dochters van zes, zeven en elf jaar oud. Ze is kortgeleden gescheiden en verhuisd naar Hardewijk.

Haar oudere zus wilde al jong het kappersvak in en slaagde er zelfs in eigenaar te worden van een prachtige kapsalon in het hartje van Amsterdam! Zij is actief op allerlei fronten en heeft een vriend en twee fijne dochters van negen en zeven jaar. Ze is trouwens nooit meer uit Amsterdam weggegaan!

Een hoogtepunt was toen ze hun familie in Zuid-Korea hebben ontmoet! Bij de jongste gebeurde dat al 15 jaar geleden, toen ze samen met haar man op huwelijksreis daar naar toe ging. Ze werden er met open armen ontvangen en hebben kennis gemaakt met de familie. Toch is het contact sindsdien maar summier.

Onze oudste dochter is afgelopen zomer naar Zuid-Korea geweest met haar vriend. Ook dat was heel mooi, maar natuurlijk hoor je dan ook dingen die moeilijk en verdrietig zijn geweest voor de naaste familie. Je kind afstaan doe je immers niet zomaar!
Zij kreeg een hele mooie brief mee van haar moeder voor mij, met wat cadeautjes en hele lieve dankbetuigingen. Ik had dankzij facebook hun reis al een beetje gevolgd!

Dit was een verslag van een bijzonder hoofdstuk uit ons leven: de adoptie.

Ria