4 en 5 mei

4 EN 5 MEI

Rond deze tijd komt het altijd weer in mijn herinnering.
Het was kort na de tweede wereldoorlog, als ik me het tijdstip goed herinner, dat er werd gevraagd of mensen voor een tijdje een kind in huis wilden nemen dat uit Duitsland kwam. Kinderen die ook hadden geleden onder de oorlog en misschien zelfs familieleden hadden verloren. Mijn ouders gaven daar ook gehoor aan en zo kwam er een meisje uit Duitsland in ons gezin. Ze was van dezelfde leeftijd als ik, zo’n acht, negen jaar oud.

Wat gek, ik herinner me nog altijd haar naam: liselotte Domagalski! Ik weet niet meer of ik me er op verheugde dat ze kwam of dat ik het misschien spannend vond, daarvoor is het te lang geleden. Ik weet echter nog als de dag van gisteren dat het een groot drama werd! Op zich was het een heel gewoon, lief meisje, maar heel erg stil en gesloten. Ze praatte bijna niet. Mijn moeder heeft heel wat pogingen gedaan om haar te bereiken en haar op haar gemak te stellen, maar dat lukte van geen kant. Helaas. Wij stonden allemaal voor een raadsel en wisten er niet goed raad mee.

Als ik er nu soms nog eens aan terugdenk, komt het bij mij op dat dit misschien niet zo vreemd was als wij toen dachten. Het zou kunnen dat zij heimwee had naar haar familie en haar huis, niemand van ons sprak immers haar taal! En hoe had ze ons dat duidelijk kunnen maken? Ik vermoed, dat zij zich al die tijd heel eenzaam heeft gevoeld. Eén van de dingen die ik ook nog weet is dat we Sinterklaas vierden, dat was in ons gezin altijd een hoogtepunt, en dat zij o.a. een paar mooie pantoffels kreeg. Maar ze kon het niet opbrengen om daar iets over te zeggen, dat ze ze mooi vond of er blij mee was. Ik weet ook nog dat mijn moeder daar teleurgesteld over was. Zelf was ik natuurlijk te jong om hier iets van te begrijpen. Ik vond het een vreemd meisje en was eigenlijk een beetje opgelucht toen ze weer naar huis ging.
Later heb ik me daar wel eens schuldig over gevoeld.

Ik weet niet hoe lang dit alles heeft geduurd maar er kwam op een gegeven moment weer een logeetje. Evacueetje, heette dat toen. Dit keer was het een meisje uit Amsterdam. Zij was het tegenovergestelde van de Duitse Liselotte. Een blonde spring-in-‘t veld! Ook van haar weet ik de naam nog precies: Jopie Geljon. Het klikte vanaf het eerste moment tussen ons. Toen ze aan kwam bij ons huis was ik buiten aan het hinkelen met een vriendinnetje. Ze werd meteen warm verwelkomd en deed vrolijk mee.

Ik heb een mooie tijd samen met haar gehad, hoewel ik geen details meer weet. Wat voor haar ook leuk en waarschijnlijk belangrijk was, is dat haar zusje Willy logeerde bij een gezin in Helpman. Hier gingen we zelfs een paar keer op visite, wat mij nog vaag bijstaat. Ik heb nog een leuke foto van haar en haar jongere zusje in een oud fotoalbum.

Soms denk ik nog wel eens: wat raar eigenlijk dat in latere jaren zulke contacten helemaal verwateren. Van ons, als kinderen, is dat natuurlijk logisch maar ik stel me zo voor dat als mijn kind in die tijd liefdevol was opgenomen, ik heus wel eens contact had gezocht. Maar bij mijn weten, is dat in beide gevallen nooit gebeurd. Doordat ik deze herinneringen op ging schrijven, kwam ik op het idee om eens te gaan googelen op hun namen, maar ben daar niet veel wijzer van geworden.
Ja, er is een Liselotte Domagalski, die kennelijk een bekende zangeres is in Duitsland. Dat zou natuurlijk best familie kunnen zijn. En altijd als we de bevrijding vieren, komen deze verhalen weer bij mij naar boven. Wat ik er in ieder geval als een positieve herinnering aan heb overgehouden is dat ik heel goede ouders had, die, hoewel ze daar waarschijnlijk wel een vergoeding voor kregen, deze kinderen met veel liefde en warmte in hun huis hebben opgevangen!

Ria