Brief van Cristian Dumbraveanu:
Hallo allemaal, Ik noem deze nieuwsbrief ‘De vrouw en haar beddengoed’. Verderop zal ik dit uitleggen.

Zoals sommigen van jullie weten hebben we een overstroming gehad in onze regio. Ik zag het op de televisie, en dacht dat het niet al te ernstig was. Maar toen iemand uit onze kerk was gaan kijken, en ik de foto’s zag schrok ik toch. Ik besloot dat ik er nog diezelfde dag heen zou gaan, om het met eigen ogen te kunnen zien. Het idee was om er snel heen te rijden (het is 80 km verderop) en dan terug te komen om de rest van de vrijdagmiddag met mijn vrouw en de jongens door te kunnen brengen.

Ik kwam pas om half elf ’s avonds weer thuis. Ik was doodsbang en geschokt. Wat bedoeld was als een snel en aardig ritje naar het platteland bleek een rit in de dramatische werkelijkheid van een dorp in wanhoop te zijn geworden.

In de eerste plaats viel me het verdriet en de matheid in het dorp op. Er waren veel mensen op straat, als was er één of andere groteske festiviteit in het dorp gaande. Maar er was geen muziek.
Toen zag ik heel veel mensen op straat die vies waren, en met smerige handen. Toen kwam de stank. Het was de stank van dode dieren en van smerig water. Het was echt beroerd.
Veel van de huizen zijn volledig verwoest, van anderen staan de muren nog, en overal is modder. De mensen zijn echt alles kwijt.

Vandaag ben ik er voor de tweede keer heen gegaan, samen met de voorganger, en jeugd, van de Baptistengemeente. We waren in staat om hulp en verlichting te geven aan mensen in nood. Een liefdadigheidsorganisatie uit Nederland heeft heel veel kleding en voedsel gezonden, en wij hebben het daarheen gebracht.

Laat me vertellen over de eerste persoon die ik daar ontmoette. Het was de vrouw met haar beddengoed. Ik stopte de auto en zag haar met een heleboel kapotte en gehavende dingen in haar handen staan. Ik vroeg haar wat ze daarmee ging doen, want het was zo beschadigd dat ik niet verwachtte dat ze er nog iets mee zou kunnen. Ze zei dat het haar beddengoed was, en ze ging het wassen. Het leek haast alsof ze een grap maakte, maar ze was echt serieus. Ik zei haar die spullen weg te doen, omdat we nieuwe spullen bij ons hadden en dat we haar zo veel zouden geven als ze nodig had. Ze zei me opnieuw dat het HAAR beddengoed was, en ze zou het gaan wassen.
Ik drong aan, en zei: ‘Kijk dan we hebben nieuwe spullen voor je, gooi het toch weg!’ Maar dat was ze niet van plan. Ik vertelde haar dat we dekens hadden, en kleren, en dat we haar konden geven wat ze nodig had. Ze vertelde me opnieuw dat dit van haar was, en dat ze het ging wassen. We gaven haar nieuwe spullen, en ik hoopte maar dat ze die oude rommel niet meer zou gaan wassen. Maar 4 uur later, kwamen we er opnieuw langs, en zat ze langs de kant van de weg, haar spulletjes netjes gewassen. Kapot, maar schoon.

Waarom zou ze dat nou willen doen? Denk aan haar beddengoed, en kijk dan zorgvuldig naar wát ze vasthield. En laten we dan een kijken naar ons beddengoed.

Ik ga u niet vertellen hoe u kunt helpen, u weet dat beter dan ik, maar misschien, nadat u dit gelezen hebt en u naar bed gaat, u zich realiseert hoe behaaglijk en comfortabel uw beddengoed is.

God zegene u,
Cristian Dumbraveanu