Vriendschap

Vriendschap.

Je hebt ze in allerlei soorten. Oppervlakkige en wat serieuzere. Er zijn er die maar van korte duur zijn, maar ook die een levenlang meegaan. Ik wil graag eens iets vertellen over een vriendschap van mijzelf die onder de laatste categorie valt. Volgend jaar vieren we n.l. ons 60-jarig jubileum!

We waren beiden bij het Leger des Heils, of eigenlijk kun je beter zeggen, we leerden elkaar kennen op de Padvinderij van het leger. Scouting heet dat nu. Het grappige was dat zij de leidster was en ik één van haar pupillen, terwijl ze maar twee jaar ouder was.

Mooie herinneringen: kamperen met de hele groep in Norg op een boerderij met als hoogtepunt het kampvuur in de avond! Ieder jaar: Heitje voor een karweitje, bij de deuren langs om voor een kwartje een klusje te doen, wat dan weer voor een goed doel was (volgens mij waren wij dat zelf). We waren overal voor te porren! Ook vond ik het geweldig om een stadspel uit te zetten, door de stad Groningen, die de hele groep dan moest oplossen en zo het spoor moest volgen. Een speurtocht noemde je dat. En een natuurdagboek bijhouden, een maand lang. Ik heb het nog steeds. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat op de Padvinderij de grondslag is gelegd voor mijn liefde voor de natuur! Een onvergetelijke tijd was het, die een belangrijk deel van onze jeugd besloeg en waar we nu nog wel eens over napraten!
Ook werd ik daar op de padvinderij (opnieuw) in contact gebracht met het geloof. Ik had toen mijn keuze namelijk nog niet gemaakt. Mijn vriendin al wel.
Omstreeks ons twintigste leerden we elkaar wat beter kennen en werd de band hechter. Toen werd het echt vriendschap.
Allebei hadden we lieve ouders en we kwamen natuurlijk ook bij de ander over de vloer. Haar ouders gingen niet naar een kerk, mijn moeder was heilsoldaat. Ook wij werden beiden heilsoldaat, ik een aantal jaren na haar.

Het geloof heeft trouwens altijd een belangrijke plaats gehad in onze relatie. Met en voor elkaar bidden als er moeilijkheden waren. Het was voor ons heel gewoon! Soms zelfs voor de telefoon! En wat hebben we veel meegemaakt, in al die jaren! Leuke, mooie en verdrietige dingen zoals: vriendjes, huwelijken, de geboortes van onze kinderen en kleinkinderen en ook prachtige dingen in het Leger des Heils, wat een beetje ons tweede thuis was toen.

We hadden ook een soort van geheim taaltje! Hoewel dat maar een paar woorden waren. Joodse woorden die de meeste mensen niet kennen en die we regelmatig gebruikten (ja, ook nu nog) als we elkaar iets duidelijk wilden maken wat een ander niet aanging. Geleerd van haar vader, die paardenkoopman was en veel zaken deed met Joodse handelaren!

Hoewel er veel positiefs te vertellen is, zijn er ook moeilijke periodes geweest waarin er een verwijdering ontstond tussen ons. Dit kwam mede doordat we in bepaalde opzichten heel verschillend waren. Het was dus soms ook geven en nemen. Gelukkig was die verwijdering niet blijvend. Mooie herinneringen hebben we aan onze vakanties samen.

Wat heel fijn was, is dat onze mannen het prima vonden en het zelfs stimuleerden dat we elk jaar samen een weekje weg gingen. Maar toen waren onze kinderen al wel groot. Twee keer met een busreis naar Oostenrijk, waar ik op aandringen van haar nog een keer een gedicht heb voorgelezen in de bus, aan het eind van de reis, waarin onze chauffeur, een heel jonge knul, een veer kreeg! Tot groot plezier van de hele groep. Een week in hun zomerhuis in Norg en dan zondags op de fiets naar de samenkomst in Roden. Wat hebben we wat afgelachen in die jaren! Liften naar Rotterdam bijvoorbeeld, vlak voor de kerstdagen, het was echt een avontuur.

Op een gegeven moment kwam er een ingrijpende verandering in ons leven. Dat was, toen we als gezin, overstapten naar de Evangelische kringen! Daar zaten wel enkele jaren tussen. Eerst gingen wij en later maakten mijn vriendin en haar man ook die keus. In die tijd werden we ook allebei gedoopt. Alhoewel zij in Delfzijl woonden, gingen ze een aantal jaren elke zondag naar Groningen naar de Rank en waren ze daar ook actief. Dat was dus wel mooi, weer in dezelfde gemeente. Heel zwaar was het, toen we binnen een half jaar beiden onze man verloren, nu ongeveer 18 jaar geleden. En dan ondervind je pas echt wat vriendschap betekent! Mijn vriendin is altijd in Delfzijl blijven wonen, alhoewel daar misschien binnenkort verandering in komt, en ik ben altijd in Groningen gebleven, waar we allebei zijn geboren.
En nu dus volgend jaar een jubileum. We laten het niet ongemerkt voorbij gaan!

Ja, echt, zo’n vriendschap voor het leven, ik kan het iedereen aanraden!

Ria