Tweeling

Tweeling

Deze keer plaats ik in Hartszaken een stukje dat mij ontroerde toen ik het las. Het stond in de N.C.R.V. gids. Heel bijzonder, om zoiets te bedenken! Ik hoef er dan ook niets aan toe te voegen.

Naar: Henk Berflo, gebaseerd op een tekst van een adjunct-aartsbisschop van Ljubljana:

Een tweeling zit in de buik van de moeder. Ze zijn druk in gesprek:

-Geloof jij in een leven na de geboorte?
-Natuurlijk. Er moet wat zijn. Ik denk eigenlijk dat dit hier de voorbereiding is op een leven na de geboorte.
-Wel nee. Hoe zou dat er uit moeten zien? Nee, hoor, er is geen leven na de geboorte. -Ik weet het niet precies, maar ik stel me toch iets voor met veel meer licht. En eten met eigen mond en lopen op onze eigen voeten.
-Onzin! Zelf lopen en zelf eten! Voor lopen is hier geen plaats en voor eten hebben we de navelstreng. Nee hoor, er is geen leven hierna.
-Maar de navelstreng is wel heel erg kort. Dit hier kan toch niet alles zijn. Ik geloof toch dat er hierna iets heel nieuws begint. Iets dat we gewoon nog niet kennen.
-Maar er is nog nooit iemand teruggekeerd na de geboorte! Het leven eindigt hier in deze smalle, donkere, waterige ruimte.
-Nou ja, ik weet ook niet precies hoe het leven na de geboorte zal zijn. Maar we zullen toch onze moeder zien en die zal voor ons zorgen.
-Moeder?? Jij gelooft in een moeder? En waar is die moeder dan?
-Nou gewoon om ons heen, overal om ons heen.
-Ik geloof er niets van. Ik heb nog nooit een moeder gezien, dus ze bestaat niet.-Ik heb haar ook nog nooit gezien, maar af en toe, als we helemaal stil zijn, kan ik haar horen zingen, en voel ik haar hand over onze wereld strelen. Weet je, volgens mij begint het leven toch pas na de geboorte.

Tweeling