Muziek

MUZIEK

Ik hou er héél veel van en het leek mij mooi om daar weer eens wat over te schrijven. Wat ik volgens mij heel lang geleden ook al eens heb gedaan. Muziek is voor mij iets van het hart. Er is niets wat mij emotioneel zo kan raken. Ontelbare tranen zijn er al gevallen terwijl ik er naar luisterde. En dat kunnen dan heel verschillende categorieën zijn. Van gospel tot brass, van klassiek tot pop.

De aanleiding tot dit onderwerp was, dat ik gisteravond heb gekeken en geluisterd naar het programma: Home-Coming, dat ik had opgenomen en dat altijd wordt uitgezonden op zaterdagavond op Family 7, met op andere dagen de herhaling. Ik kijk dan of er liederen opstaan die ik wil houden en noteer in een schrift de titel en de datum. Alles uiteraard keurig op volgorde. Dat werd ook hoog tijd, want tot nog toe werd dat vaak op willekeurige briefjes gekrabbeld, die ik dan later vaak niet terug kon vinden. Maar daar komt nu dus verandering in! Meestal staan er wel zo’n twee of drie nummers op die ik zo mooi vind dat ik ze absoluut wil houden en op die manier gemakkelijk op kan zoeken als ik ze weer wil beluisteren. En op de momenten dat ik dat doe, zit ik soms met mijn armen omhoog mee te zingen, alsof ik in een soort van aanbiddingsdienst zit! En dat is het eigenlijk ook. Wat kun je gezegend worden door dit soort uitzendingen. Zelfs al zit je alleen thuis op de bank!

Aan veel soorten muziek zijn voor mij mooie herinneringen verbonden. Met de brass is dat mijn Leger des Heils-achtergrond. Mijn liefde voor klassieke muziek heb ik van mijn vader meegekregen, wat ik als een prachtige erfenis beschouw!
Daardoor wist ik ook al jong de verschillende namen van bekende en minder bekende componisten en hun mooiste werken! Die muziek had mijn vader dan natuurlijk ook zelf, op de bekende, grote zwarte grammofoonplaten met de platenspeler! Op een gegeven moment mocht ik van mijn ouders een muziekinstrument kiezen. Omdat een piano, die ik het liefst wilde, te duur was, werd het de accordeon. Dat was op dat moment een prima alternatief.

Ik ging naar de accordeonschool van Jan Holvast, heel bekend in Groningen, en kreeg het spAccordeonelen aardig in de vingers. Ik vond het heerlijk om te doen, met uitzondering van de keren dat ‘Rietje’ even de visite thuis moest laten horen hoe mooi ze al kon spelen!
Vreselijk vond ik dat, vooral die ene keer in een grote schuur in Westlaren, waar we een gezellige avond hadden van ‘De vereniging van bewoners van zomerhuisjes, Tienelsweg, Westlaren’, of zoiets! En ik kon er niet onderuit, om daar op het podium een paar liedjes te laten horen! Gelukkig is het meeste daarvan uit mijn herinnering verdwenen …

Heel veel jaren later werd toch nog mijn liefste wens vervuld en kwam er een piano! Ik was toen al getrouwd en had een gezin. Daar ik altijd al moeite had met clubjes e.d. wilde ik eerst absoluut niet op pianoles maar nam ik schriftelijke lessen. Daar heb ik veel van geleerd. Maar na een aantal jaren ging ik toch overstag en ben naar een ‘echte’ pianolerares gegaan voor privélessen en, wat mij nu nog altijd spijt, daar stopte ik weer mee toen ik echt vooruit ging met spelen.

Intussen heeft het gedichten schrijven allang de plaats van het pianospelen ingenomen en dat heeft iets wat, volgens mij althans, de meeste voldoening geeft: n.l. mensen bemoedigen door hetgeen je schrijft en dat is bij mij toch voor een groot deel over God en de bijbel! Ook vind ik het fijn om gedichtjes te schrijven voor kinderen, om ze op een leuke en niet opdringerige manier te vertellen over Jezus. Mijn gebed is dat ik dit nog heel lang zal kunnen doen. Want er is niets wat je zo gelukkig maakt dan het talent wat je van Hem hebt gekregen, in zijn dienst te gebruiken!

Ria