Herinneringen

Sinds kort is het rondom mijn huis een troep. En dan overdrijf ik niet. Er is wel een reden voor, er staat namelijk een heel groot gebouw naast mijn flat, het Treslinghuis, en dat gaat verdwijnen. U begrijpt vast wel wat dat: ‘verdwijnen’ betekent: het wordt gesloopt. De schrik sloeg mij om het hart toen ik dat hoorde want slopen houdt volgens mij in: een heleboel lawaai en stof. Officieel zijn ze 2 januari begonnen en eerst merkte je er nog niet zoveel van, maar dat is ook logisch, eerst wordt het gebouw van binnen helemaal leeggehaald.
Er liggen overal metershoge stapels deuren, kozijnen, stoelen en tafels enzovoort buiten. En er rijden dagelijks grote vrachtwagens af en aan.
Tot mijn schrik werd ook al het groen (de struiken) weggehaald, maar gelukkig bleven een paar hele hoge en mooie bomen gespaard!

Het gebouw is immens groot. Er zaten appartementen in, huizen, een restaurant, een Evangelische gemeente en verder werd het voor van alles gebruikt. Zo werden er ruimtes verhuurd en je kon er bijvoorbeeld ook stemmen. Nu dus niet meer.

Omdat ik in deze wijk ben geboren, heb ik nog een herinnering van lang geleden aan het Treslinghuis. Ik ben er als meisje van een jaar of zes geweest, samen met mijn moeder en waarschijnlijk vaker dan één keer, om mijn oma te bezoeken die daar lag, want toen was het nog een soort van verzorgingshuis. Ik heb me er altijd over verbaasd dat ik maar één herinnering aan die bezoekjes heb overgehouden: dat waren van die hele grote wasketels die daar stonden en waarvan de sop-dampen door het hele gebouw trokken! De geur is mij altijd bijgebleven. Ik heb wel eens gedacht, liever had ik een herinnering aan mijn oma gehad, maar van haar weet ik echt niets meer.

Schuin tegenover dit gebouw staat mijn vroegere basisschool, nog helemaal intact en in gebruik! Zo zit er o.a. een kinderopvang in. Ook is er is nog steeds de speeltuin, hoewel niet zo uitgebreid meer, waar vroeger veel kinderen uit deze wijk, waaronder ikzelf en mijn jongere broertje, speelden en waar ik de afgelopen jaren weer regelmatig met mijn kleinkinderen naar toe ging! Ja, allerlei herinneringen, zoals bijvoorbeeld ook die oom en tante die hier aan de overkant woonden.

U begrijpt, voor iemand die nogal nostalgisch is aangelegd, woon ik hier op de goeie plek! En zit er echt een kleine knoop in mijn maag als ik uit mijn slaapkamerraam kijk, want van daaruit kan ik alles zien gebeuren. Ik kwam dan ook gelukkig net op tijd op de gedachte om vanuit hier, af en toe even een foto of een filmpje te maken van: zo was het eerst en zo is het nu! Er zit ook een positieve kant aan dit alles, voor mij, tenminste. Er komen steeds vaker herinneringen uit mijn kindertijd naar boven.

Ik had een fijne, onbezorgde jeugd hier met lieve ouders. Het ontbrak ons aan niets, hoewel we een eenvoudig arbeidersgezin waren. Wat mijn moeder betreft, zij nam mij van jongs af aan mee naar haar geloofsgemeenschap waar ik God heb leren kennen. Maar ook thuis probeerde zij op haar eigen eenvoudige manier, mij te vertellen over de Here Jezus. Nu besef ik natuurlijk nog veel meer dan toen hoe dankbaar je daarvoor mag zijn. Het was het belangrijkste wat zij mij mee kon geven! Ik kwam dan ook al heel jong tot bekering, op de zondagschool. Ik had, zo jong als ik was, al heel lang een verlangen om bij Jezus te horen. En dat is ook nooit meer weggegaan! In aansluiting hierop leek het mij wel mooi en toepasselijk om het gedicht te plaatsen wat hierna komt.

Ria

CHRISTUS

Als Christus in je leven komt, dan gaat het licht weer aan.
Als Christus in je leven komt, zul je weer bloeien gaan.
Waar Hij de leiding nemen mag, daar opent Hij weer deuren.
Verschijnt een heel nieuw vergezicht met enkel warme kleuren.
Ja, waar Hij in je leven komt, is er weer perspectief.
Heb je, o, welk een wonder, het leven ééns zo lief!
De zorgen schijnen lichter en groener lijkt het gras …
Als Christus in je leven komt, blijft niets zoals het was!

Maria Riksten-Brouwer