Een onplezierige verrassing……

Hoe vaak hoor of lees je het niet dat er ergens is ingebroken. En veelal hoor je dan hetzelfde, afgezien van hetgeen de dief heft meegenomen, het vreselijke gevoel dat er een vreemde in je huis is geweest die met zijn zijn vingers aan jouw spullen heeft gezeten! Zelf had ik zoiets nog nooit meegemaakt, (gelukkig) tót pakweg driekwart jaar geleden. En ondanks dat het op sommige plekken een bende was in mijn huis en spulletjes zijn meegenomen, die een emotionele waarde hadden, heet het officieel geen inbraak! Wat dan weer inhoudt, dat je geen cent vergoed krijgt, ook de vernieuwde sloten niet. Het was dus allemaal mijn eigen schuld. Het lijkt er op dat ik óf mijn sleutelbos in de deur heb laten zitten, óf heb laten vallen zonder het te merken. Dan is het voor iemand die daar op uit is, natuurlijk een koud kunstje om je huis binnen te komen! Het enige wat ik weet, is dat ik inderdaad mijn sleutels miste. Ik had al overal gezocht, maar zonder resultaat. Wel weet ik zeker dat ik ze de dag ervoor nog bij mijn voordeur gebruikt had. Het moet dus wel zo zijn dat degene die ze gevonden heeft, ergens dichtbij mijn huis op wacht heeft gestaan om te kijken wanneer ik de deur uit zou gaan! En dan kom je nietsvermoedend thuis, loopt de kamer in en ziet dat er drie laden zijn opengetrokken van het wandmeubel en de hele inhoud op de vloer ligt. Mijn eerste gedachte was, dat mijn zoon in huis was en bezig was gegaan met een klusje! Niet dat zoiets ooit eerder was gebeurd op die manier maar dat was op 18 dat ogenblik het enige wat in mij opkwam. Ik liep dus in het rond, door de verschillende vertrekken en riep zijn naam. Zonder resultaat dus. Toen ik in mijn slaapkamer kwam, werd alles duidelijk want men uit de slaapkamerkast, wat op de planken lag, eruit getrokken. Later drong het pas tot mij door dat er twee doosjes misten met wat sieraden en dingen die voor mij emotionele waarde hadden. Toen kwamen de tranen! Maar toen was intussen de politie ook al gearriveerd. Overigens, ontzettend aardige lui, die ook alle tijd ervoor namen. Zij wisten het zeker, dit was iemand die alleen maar uit was op geld, de grote dingen (tv, video, laptop) zijn niet meegenomen. Het was voor hen dan ook voor 95 % zeker dat het hier drugsklanten betrof. Mijn tweede ontmoeting met zo’n persoon (zie een vorige Hartszaken). Intussen ging ik balans opmaken wat er precies weg was. En hoewel ik me bewust was dat het nog veel erger had gekund, blijft het een nare ervaring. Vooral ook, omdat ze net die dingen hebben meegenomen, die je niet even zo weer kunt kopen. Een gouden ringetje van mijn moeder, het horloge van mijn man en een prachtige, handgemaakte armband, ooit gekregen van iemand uit een ver land, als dank, omdat mijn man en ik een tijdlang kleding hadden verzameld toen en die Sjaak Roose, onze toenmalige voorganger, voor hen had meegenomen. Verder waren het nog wat kralenkettingen die niet zo kostbaar waren. En ik vermoed dat mij mischien nog wel meer te binnen zal schieten, wat ik nu nog niet mis maar wat wel weg is. 19 Waar ik wel heel blij om was, is dat mijn katje nog rustig in haar mandje lag te slapen! Je weet maar nooit wat zulke mensen doen uit frustratie om de geringe buit … Wat ook minder prettig is, het gesteggel na die tijd met de verzekering en de huiseigenaar over een eventuele vergoeding. Uiteindelijk staan zij wel in hun recht al duurt het even eer je dat inziet! Je bent trouwens na die tijd wel allerter en let nog beter op. Nog een grappige noot: op het blad van mijn keukenbuffetje lag open en bloot een briefje van 20 euro. Dit hebben ze kennelijk over het hoofd gezien … Ria