Een ongelooflijk verhaal …

Na enkele minder prettige voorvallen, in en bij mijn flat, (een lastige drugsklant, electrische fiets gestolen en een inbraak, zie vorige Schakel) was het voor de vierde keer weer raak! En dan te bedenken, dat ik altijd tegen iedereen zei, dat ik hier al bijna 20 jaar woon en dat er nog nooit vervelende dingen waren voorgevallen in deze buurt!

En toen ging op een avond de bel, en geheel onvoorbereid, dat ben je altijd natuurlijk, liep ik naar de intercom. O! Het was de bezorger van mijn krant. Het AD op dat moment. Hij moest mij even iets vragen.
Ik was geen moment achterdochtig, juist door die krant! Want niemand hier wist dat ik het Algemeen Dagblad had. Dat werd wel een beetje anders toen hij naar boven kwam en mij zonder iets te zeggen, een sleutel overhandigde. Of liever gezegd, een halve sleutel!

Toen ik hem verbaasd vroeg wat dit betekende, stak hij van wal. Hij had zijn huissleutel gebroken en kon nu niet in zijn huis. Eigenlijk weet je dan al wel genoeg, maar hij kon mij toch nog een tijdje aan de praat houden, met allerlei details, hoe het was gekomen en dat hij 25 euro moest betalen (die hij niet had) om een nieuwe sleutel te laten maken. Toen het zo ver was heb ik heel duidelijk gezegd dat zijn verhaal héél misschien waar was, maar dat ik dacht van niet en dat mijn kinderen heel boos zouden worden als ze hoorden dat ik hem geld had gegeven! Dat ik dat dus echt niet ging doen.
Het gesprek ging nog even door maar ik hield voet bij stuk. En toen gebeurde het, ik zag opeens een traan langs zijn wang lopen! Ik weet niet hoe u er over denkt, maar ik ben van mening, dat je een heleboel kunt veinzen maar een traan niet! Toch ben ik niet door de mand gegaan en dus blies hij de aftocht.
En daar zat ik, toch wel met een beetje schuldgevoel! Was zijn verhaal dan toch waar? Uiteraard ben ik voor deze jongeman gaan bidden, dat is dan het enige wat je kunt doen.
En ik zei: ‘Heer, als het toch waar is, vergeef me het dan en wilt U hem dan helpen?’ Maar ik bleef het tegelijkertijd ongeloofwaardig vinden.

Dit verhaal heeft nog een staartje! Diezelfde avond werd er aangebeld bij een vriendin van mij tegenover mij in een flat woont. En wat werd er gezegd? Ik ben de bezorger van uw krant, het ND (Nederlands Dagblad). Ongelooflijk, deze man wist precies op welke krant wij beiden waren geabonneerd! Wat een geraffineerde truc.

Om een lang verhaal kort te maken, hij had bij haar meer geluk. Hoewel deze vrouw ook heel erg twijfelde, kon ze het niet over haar hart verkrijgen om hem het geld te weigeren. Ze zei tegen hem: Ik geef het u omdat ik christen ben. Waarop hij reageerde met: o, maar ik ben ook christen! Ze had niet zoveel geld in huis als hij nodig had en ze ging daarom samen met hem naar de pinautomaat. Ja, u leest het goed … Daarna hebben ze afgesproken dat hij zondag, na de dienst, hij was immers christelijk, langs zou komen om koffie te drinken en dan het geld mee zou nemen. Een bedrag van 60 euro! U raadt het al, dat werd die zondag vergeefs wachten voor haar.

Maar het verhaal is nog niet af. Kortgeleden zag zij de man fietsen en geloof het of niet, hij stopte en sprak haar aan. Zij begon natuurlijk direct over het geld en weer kwamen er hele verhalen en … eigenlijk had hij nog 25 euro nodig! Maar daar kon hij nu toch echt naar fluiten. En wat die traan van hem betreft, ik zei tegen haar: ‘Ach, misschien had hij wel een ui in zijn binnenzak!’ Konden we er ook nog even om lachen. Maar triest blijft het.

Ria