Een dag met mijn kleinzoon!

Alle opa’s en oma’s zullen het met mij met eens zijn: kleinkinderen die komen logeren, het is altijd weer een feestje!
Afgezien natuurlijk van het feit dat je vaak helemaal aan het eind van je latijn bent, als ze weer naar huis gaan …
Maar dat hangt ook erg van de leeftijd van de kinderen af.
Ik heb door de loop der jaren Malena uit Brussel, toen zestien, gehad, Marie uit Groningen, vanaf baby tot aan haar twaalfde, hier te logeren gehad, dit laatste vaak samen met haar nichtje, Lynn uit Ermelo. Dat was altijd extra leuk, die twee meiden samen, je hoefde ze ook niet bezig te houden want ze verveelden zich nooit.
Dan de twee zusjes uit Amsterdam, Lotus en Summer. Wat verheugde (en verheug ) ik mij daar altijd op! En zij niet minder.
Ook de twee zusjes van Lynn, Emma en Yoice zijn hier geweest. Ook dat was erg leuk ondanks dat de oudste ziek werd de laatste keer en niet veel meer deed dan op de bank liggen.

Datzelfde meisje kreeg toen ze hier voor de eerste keer logeerde, heimwee naar mama, terwijl zij nog onderweg was naar huis en toen halverwege maar weer is gekeerd om haar weer op te halen. En zo beleef je van alles!

Maar ik heb hierboven staan: Een dag met mijn kleinzoon, Elian. Dit is de middelste zoon uit het gezin dat als enige van mijn kinderen hier in Groningen woont. Marie is zijn zusje, zij is de oudste, Rowan is het jongere broertje. Een logeerpartij met Elian (de namen die ik hier noem zijn niet hun roepnaam) is niet te vergelijken met de andere logeerpartijen. Dat komt omdat Elian autisme heeft en zijn broertje ook, zij het in lichtere mate.

Ik wist niets van autisme! Ik heb ook nooit iemand gekend die het had. Voor zover ik weet, tenminste. Maar dat zegt niet zoveel. Vroeger had je er nog nooit van gehoord, maar ze waren er natuurlijk wel, die het hadden.

De tijden zijn veranderd, gelukkig. Voor mijn beide kleinzoons is best wel veel hulp voorhanden. Ze gaan regelmatig een weekend weg, de één naar een speciale boerderij, de ander naar een huis in Norg, dat ook bestemd is voor kinderen met deze stoornis, zodat de ouders even wat rust hebben en waar de jongens gelukkig met heel veel plezier naar toe gaan.
Ook komt er op woensdagmiddag iemand bij hen thuis, die de beide jongens bezighoudt en dingen met ze onderneemt buitenshuis, zoals bijvoorbeeld zwemmen. Dat is heel fijn, want ik kan u verzekeren dat het een zware last legt op een gezin!
Het is dan ook heel mooi dat hun zus (zelf een ADHD-er) af en toe ook verwend wordt, door een dagje of langer naar een kamp te gaan voor kinderen met een autistisch broertje of zusje. Die hebben het namelijk ook niet altijd gemakkelijk. Zo werd zij enkele jaren geleden gepest met haar gekke broertje! Het is een meisje dat juist zelf vaak heel zorgzaam is voor haar jongere broertjes.
Die club waar zij dan heengaat, heet: De Brusjes, een samentrekking van broertjes en zusjes. Leuke vondst! En ook Humanitas heeft dit soort uitstapjes.

Om de jongens hier samen in mijn huis te hebben, kan wel eens lastig zijn, maar soms gaat dat ook weer prima.
Natuurlijk heb ik door de loop der jaren heel wat geleerd over deze stoornis. Ik heb dus Elian het meest alleen. Hij heeft dan een grote doos, met wel vijftig Cars auto’s bij zich.
Als hij komt, loopt hij regelrecht naar zijn vaste stek achter de bank want daar is de meeste ruimte om te spelen. Dat doet hij dan uren achter elkaar. Ik hoor hem dan nauwelijks. Dat spelen wordt dan op een gegeven moment onderbroken door een poosje t.v. kijken.
Soms heeft hij ook nog de doos met robots bij zich. Die hebben allemaal namen en die kent hij uit het hoofd. Hj vertelt mij er hele verhalen over. En dat is geen fantasie, er zijn namelijk ook fims van en die heeft hij allemaal gezien, voor zover ik weet.
Er is hier bij mij thuis ook altijd nog een andere trekpleister voor de kinderen, de poes!

De warme maaltijd doen we gezellig bij de keukentafel maar alle broodjes, ’s morgens en ‘s avonds, mogen ze, anders dan thuis, op de bank opeten terwijl er een leuke film o.i.d. opstaat. Ik heb ook het geluk dat er op een paar minuten lopen van mijn huis een nieuwe, niet te grote speeltuin is. In de meeste gevallen ga ik daar ook wel een uurtje met Elian heen. Omdat het daar nooit druk is, is het een ideale plek voor hem om te spelen.

Waar het eigenlijk op neerkomt, is dat het hier bij mij rustig is en Elian dat nodig heeft. Niet teveel prikkels. Ik heb met hem alleen dan ook nooit problemen. Ook het slapen gaat goed. De logeerkamer is voor hem, dat is dus vertrouwd, en na nog een poosje op zijn bed te hebben gespeeld, net als thuis, slaapt hij als een roos!
Elian is nu twaalf, doet het heel goed op school, hij zit nu net op het Voortgezet Onderwijs en wat de toekomst zal brengen, we weten het niet, maar gelukkig kan ik hem steeds in gebed bij de Heer brengen, wat ik uiteraard met alle kleinkinderen doe. Dat geeft rust en vertrouwen dat het met hem ook goed gaat komen.
Eén goede basis heeft hij in ieder geval, een warm gezin, met ouders die het geweldig doen met hem en de andere kinderen!

Ria