De wandeling

De wandeling

Het is een bekend t.v. programma van de KRO-NCRV. Het is eigenlijk niets anders dan een interview dat wordt afgenomen tijdens een mooie wandeling door de natuur.
De interviewer, Sander de Kramer, is een rustige, symphatieke man. Zo komt hij tenminste op mij over. Het is iemand die echte interesse uitstraalt en de juiste vragen stelt. Niet op sensatie uit, wat ik niet van iedere interviewer kan zeggen!

Deze keer sprak hij met Sun Li, een jonge vrouw, die in China was geboren en als baby van drie maanden met haar moeder en zusje naar Nederland verhuisde, in het begin van de jaren 80. Later volgden ook haar broer en andere zussen. Haar vader was toen al hier. De reden was dat het in die tijd in China een zwaar leven was. Het gezin leed honger!

Sun Li heeft fijne herinneringen aan haar kinderjaren in Nederland. Vanaf haar vijfde tot haar elfde jaar, herinnert ze zich, speelde ze vooral veel buiten. In 1987 begonnen haar ouders een Chinees restaurant in een klein dorpje in Friesland. We zien af en toe ook wat oude filmbeelden over Chinese inwoners. Het was een volk apart, erg op zichzelf. Ruim negentig procent van hen werkte in chinese restaurants. Sun Li moest al heel jong meewerken, vanaf haar tiende jaar zegt ze. Op de vraag, of ze het toen leuk vond om te doen, zegt ze: nee, verschrikkelijk!
Het werk op zichzelf niet maar die verplichting, zeven dagen in de week, en het was iets waar je niet onderuit kon.
Ze heeft wel altijd ervaren dat ze als kind niet veel contact had met andere kinderen. Ik zag er anders uit, zegt ze, zowel mijn haar als mijn kleren. Ook de Nederlandse feesten werden niet door hen gevierd, geen verjaardag, Sinterklaas of Kerst! Alleen Oud en Nieuw, dat wel. Dat werd groots gevierd met veel eten.
Het was hard werken voor het hele gezin om het hoofd boven water te houden, maar dan gebeurt er iets ergs. Haar vader wordt ziek. Sun Li is veertien als ze hoort dat hij kanker heeft. Helaas wordt er bij Chinezen heel weinig over gevoelens en emoties gepraat. Ook nu dus niet.

Ieder lid van het gezin sluit zich als het ware in zichzelf op en de spanning in huis was om te snijden, zoals ze het noemt. Dat was voor haar heel moeilijk, ze ging veel weg en kwam alleen maar thuis als het echt nodig was. Ze voelde zich erg alleen met haar verdriet. Gelukkig had ze toen wel vriendinnendie haar wel steunden. Gelukkig herstelt haar vader.

Ze kiest uiteindelijk haar eigen weg. Ze gaat naar Groningen en gaat daar rechten studeren. Na haar studie ontmoet ze haHartszaken maart 2017ar grote liefde, Ivo, een Nederlandse jongen, waar haar ouders niet blij mee waren. Haar moeder had het zich voorgesteld, vertelt ze, dat ze zou trouwen met een Chineese man en keurig twee jongetjes zou krijgen. Het Chinese ideaal. Alsof dat even te regelen is! En dat ondanks dat ze Ivo een heel lieve jongen vonden. Uiteindelijk trouwt ze met hem en de dag daarna krijgt ze vreselijk nieuws te horen, de kanker is teruggekomen bij haar vader. Kort daarna is hij overleden. Als ze dit vertelt, huilt ze vreselijk. Het is namelijk zo dat ze juist in dit bos, waar ze nu wandelen, ooit ook met haar vader heeft gelopen kort voor zijn heengaan. Toen heeft ze voor het eerst echt met hem gepraat. Over het leven en hoe dat heeft uitgepakt. Toen heeft hij ook gezegd hoe trots hij op hen (zijn kinderen) was.
En zij kon hem bedanken dat hij door weg te gaan uit hun land, zijn kinderen kansen heeft gegeven om te gaan studeren en hun eigen keuzes te maken!

Wat ik heel indrukwekkend vond aan dit verhaal is dat de nacht voordat haar vader stierf, zij bij zijn bed stond en hij in een soort van slaaptoestand heel lang achter elkaar roeibewegingen maakte met zijn beide armen. Eerst begreep ze niet wat dat inhield maar opeens wist ze het. Toen hij vluchtte uit zijn land heeft hij in een roeiboot een heel lange reis afgelegd in zijn eentje. En volgens haar beleefde hij die tocht op dat moment weer opnieuw. Al met al vond ik dit een bijzonder verhaal om te horen en te zien, en ik hoop u, om te lezen.

Ria